joanna's soup

Tak wiele bym dała, żeby było tak jak dawniej. Gdy przeglądam i czytam to co tutaj umieszczałam jeszcze rok temu, mam chęć się w chuj mocno rozpłakać i nie przestawać. Jeszcze tak niedawno było cudownie, a teraz. . . nawet nie chciał się ze mną spotkać przez całe ferie, bo ? no właśnie każda wymówka jest dobra. Mam już dosyć bycia odstawianą na drugi plan za każdym razem, gdy ja jestem kilometry od Niego a koledzy są bliżej. Wiem, że On mnie kocha bo to się czuje, ale ja potrzebuje zwykłej bliskości. Jestem w końcu kobietą! Nic nie poradzę, sama sobie wymarzyłam "trudny charakter" i mam teraz. To chore, że nas kobiety intrygują właśnie tacy mężczyźni. . . zimni, cholernie stanowczy, których ciężko rozgryźć. Boję się, że kiedyś to wszystko się skończy, że zostaną tylko wspomnienia, tak piękne wspomnienia. Pierwsza prawdziwa miłość zawsze będzie pierwszą i prawdziwą. To jak bardzo w tym momencie chciałabym leżeć w jego ramionach i czuć dotyk jego ust, jest tak silnym pragnieniem, że słowa nie potrafią tego opisać. Sama nie wiem dlaczego wypisuje to wszystko tutaj, ale muszę gdzieś to z siebie wyrzucić. Teraz jest mi chociaż troszeczkę lżej na moim wielkim bardzo mocno kochającym serduszku. . .